نظزیه برینتن :

برینتن تادیخ شناس امریکایی انقلابیها را دو دسته می شناخت ( در ایجاد انقلاب کبیر اسلامی  ایران ) دسته اول زجر کشیده هایی  که از تمام  وجودشان  برای تغییر  نظام ظالمانه شاهنشاهی مایه گذاشتند  و دسته دوم آنها که  با نظام  ظالمانه پهلوی مخالف بودند  اما برای مخالفتشان بهاء چندانی نپرداختند همچون بنی صدر

شعری از خودم :

                                        سر سربازی را نشانه می روم 

                                        نکند شاعر باشد

                                        قلبش را نشانه می روم

                                         نکند عاشق باشد

                                         نه من نمی توانم شعری برای جنگ بگویم

                                         از شاعر به دشمن

                                          از شاعر به دشمن

                                         یکی از سربازهایتان را بفرستید

                                                        این شعر را تمام کند

سلام دوستان

                       همانطور که می دانید  سال گذشته مجموعه اولم (دالان حاج مختار پلاک ۹ )

                       به نمایشگاه کتاب نرسید و با تاخیری بعد از نمایشگاه عرضه شد.اما امسال

                       هم آن  مجموعه ( دالان  حاج  مختار  پلاک  ۹ ) و هم مجموعه  دوم  بنده 

                       با نام قزل آلای خال قرمز /  نشر دفتر شعر جوان /به همت دوست شاعر و

                       عزیزم گروس عبدالملکیان/طرح جلد  نزدیک به اندیشه ام ازعلی ملامحمدی

                       منتشر و بی شک در نمایشگاه کتاب غرفه دفتر شعرجوان پخش خواهد شد .

شعری از مجموعه قزل آلای خال قرمز  :

   دیگر هیچ ملوانی

   نامه ای از خلیج فارس به خانه نیاورد

   و خواهرم بحرین

   با تاجی از مروارید

   عاشق مردی عرب شد

          ماهی ها  

          دسته دسته با حباب ها خودکشی کردند

          موج ها

          کِل کشیدند و سر به صخره کوبیدند

   حالا خلیج فارس

             در همه جای این ساحل نشسته

             و به جواب های منفی سازمان ملل فکرمی کند

             به اینکه بعد از کشف نفت

                                             خودش را آتش بزند

سلام و سال نو مبارک

کاش یکم فروردین ( روز جهانی شعر)  که  غریب تر از هر روزی مانده

را  از یاد نمی بردیم . هر چند ما خودمان را  هم از یاد برده ایم !

 اما شعری از مجموعه قزل آلای خال قرمز

پیراهنی کهنه هستم

چقدر برچسب های دوستت دارم

به من زده اند

چقدر وصله های عاشقی

 آنقدر که به دست و پای

 چوب لباسی می افتم

 تا مرا ببرد به تنهایی کُمد

 آنجا که خورشید

با دستگیره دَر

               طلوع می کند

 و با دستگیره دَر

                      غروب

                                       ..............................

سلام

مدتیست در این فکر هستم که چگونه از برادر بزرگوار و عزیزم جناب میر جعفری

برای نوشتن  مقدمه کتاب اولم (دالان حاج مختار پ 9 )تشکر کنم . از آنجایی که

بنده به هیچ عنوان نمی خواستم نام شخصی در مجموعه مطرح شود  نام ایشان

نیز در انتهای مقدمه نیامد و به عنوان سخن ناشر عنوان شد .

ام دو کار از خودم

کار اول:

چقدر خوب است

با معشوقه ات به شکار رنگ ها بروی

او بر مادیانی

هم رنگ چشم های تو سوار شود

تو با سگ هایی که عشق را بو می کشند

دنبالش راه بیافتی 

صبر کن معشوقه من

رنگی عجیب پشت درخت ها

در حال تکان خوردن است

         نه همرنگ بی اعتنایی های توست

         نه شبیه التماس های من

قلبش را نشانه بگیر

و  مثل تمام  رنگهای دیگر

به دیوار ایوان های خالی نقاشی ات

                                            آویزان کن

کم کم سرعت دویدن سگ ها

کند می شود و

                    نقاشی ات خشک

کار دوم :

کنار مسجدی ایستاده ام 

مست ها یکی یکی

مرا در آغوش می گیرند

                           و تسلیت می گویند

دختران خیابانی

لاک سیاه زده اند

                           و دسته گل سیاه آورده اند

چقدر زود خوبی ها را چال کردند

چه زود به گوش همه رسید

ایمانم مرده است

به گریه های همه شک داردم

نمی دانم

            دستانم بلرزد بهتر است

                   یا

           چشمهایم قرمز شود 

سلام

 کار اول:

وقتي مُردم

اسكلتم را رنگ بزنيد و

به آزمايشگاه مدرسه اي هديه كنيد

خودم براي همه توضيح مي دهم :

بچه ها اين جاي خالي قلب است

كه با كوچكترين بي احتياطي

                           آتش مي گيرد

اين كمر خم شده ايست

كه سال ها سايه اش را كول كرد

و اين پاي قلم شده ايست

كه وقتي شعر مي نوشتم

دَر را كوبيد و

براي هميشه رفت

حالا يك اسكلت روي ويلچر

شب ها

هلال هاي  پازل ماه را مي چيند

روزها

با فرمان از جلو نظام

لبخند ها را

پشت شيشه

           به صف مي كند

کار دوم:

با كبريتي

معشوقه من به جوش آمد

من دَم كشيدم و

                سياه سياه شدم

خداي من استكانت را بردار

چايي براي خودت بريز

و كمي منتظر باش

كه آرامترين لحظات جهان

براي من و معشوقه ام

فاصله خنك شدن چاي

         در استكان تو است