همه چیز سطر به  سطر  روی  هم چیده  شدند که  پنجره  اینجا بنشیند بالهایش را باز کند و   نگاه های من به خیابان بپرد . نه  اصلن  اینها  شعر نیستند ! شعر  از  اینجا  شروع می شود که تو  هر  روز  رد می شوی و پرواز را نمی بینی .