مجید سعدآبادی
شلاق های ادبی
سلام جدیدا افرادی به جای بنده برای دیگران کامنت می گذارند که جای تاسف دارد قابل ذکر است این افراد بین جمع من و دوستانم تقریبا شناخته شده هستند و از آنجایی که هیچ علاقه ای به وارد شدن در این حواشی شعری را ندارم و همچنین نیازی به این کار ، تا اطلاع ثانوی برای هیچ شخصی در محیط مجازی جز کامنت به روز رسانی کامنتی نخواهم گذاشت . نام اتاقم را گذاشته ام کاخ سعدآبادی و بر تمام جهان این اتاق حکم می کنم باور کنید جن ها مرا بر این تخت نشانده اند فرمان دادم برگ ها بریزند پاییز قبای نارنجی اش را بیاندازد و از پشت پنجره عبور کند کاجی فرمانبردار نیست جلاد تبرت را بردار و گردنش را بزن آنقدر محکم که تمام پرنده ها به فصل قبل کوچ کنند ! فرمان دادم به زمستان نامه ای بنویسند اگر قرار است بیاید سربازان برفی اش با لباس اهل ذمه در حیاط قدم بزنند و مطیع این مجسمه گچی باشند مجسمه گچی تو وزیری دنیا را برای لحظه ای ساکت کن دوست دارم صدای گذشته هایم را بشنوم صدای التماس هایم به اولین پادشاه زن که می رفت و به تمسخر دامنش را روی زمین می کشاند دست هایم را فرستاده ام دور گردنش بیاویزند و اگر برنگشت آنها هم برنگردند ! می بینی پادشاهی دلداده و غمگینم که تنها از پنجره به تاخیر عبور فصل ها خیره شده به سر های کاج که افتاده اند بر زمین جن ِ مطرب بنواز تا با لباس محلی پادشاهان مرزهای بدبختی ام را پا بکوبم محکم تر آنقدر که مادرم در کاخ را بکوبد " پسرم دوباره خواب می بینی ؟" جن ها مرا از تخت پایین بیاندازند و فرار کنند 
| Design By : Night Skin |
LinkDump
