مجید سعدآبادی

جن مانیا 1

malafe — Fri, 23 Oct 2009 18:53:18 GMT

سلام

جدیدا افرادی به جای بنده برای دیگران کامنت می گذارند که جای تاسف دارد

قابل ذکر است این افراد بین جمع من و دوستانم تقریبا شناخته شده هستند

و از آنجایی که هیچ علاقه ای به وارد شدن در این حواشی شعری را ندارم

و همچنین نیازی به این کار ، تا اطلاع ثانوی برای هیچ شخصی در محیط

مجازی جز کامنت به روز رسانی کامنتی نخواهم گذاشت .

نام اتاقم را گذاشته ام

کاخ سعدآبادی

و بر تمام جهان این اتاق حکم می کنم

باور کنید

جن ها مرا بر این تخت نشانده اند

فرمان دادم برگ ها بریزند

پاییز قبای نارنجی اش را بیاندازد و

از پشت پنجره عبور کند

کاجی فرمانبردار نیست

جلاد

تبرت را بردار و گردنش را بزن

آنقدر محکم که تمام پرنده ها

به فصل قبل کوچ کنند !

فرمان دادم به زمستان نامه ای بنویسند

اگر قرار است بیاید

سربازان برفی اش

با لباس اهل ذمه در حیاط قدم بزنند

و مطیع این مجسمه گچی باشند

مجسمه گچی تو وزیری

دنیا را برای لحظه ای ساکت کن

دوست دارم صدای گذشته هایم را بشنوم

صدای التماس هایم به اولین پادشاه زن

که می رفت و به تمسخر

دامنش را روی زمین می کشاند

دست هایم را فرستاده ام دور گردنش بیاویزند

و اگر برنگشت

آنها هم برنگردند !

می بینی پادشاهی دلداده و غمگینم

که تنها از پنجره به تاخیر عبور فصل ها خیره شده

به سر های کاج

که افتاده اند بر زمین

جن ِ مطرب بنواز

تا با لباس محلی پادشاهان

مرزهای بدبختی ام را پا بکوبم

محکم تر

آنقدر که مادرم در کاخ را بکوبد

" پسرم دوباره خواب می بینی ؟"

جن ها مرا از تخت پایین بیاندازند و

فرار کنند

malafe — Fri, 04 Sep 2009 09:55:18 GMT

سنگرمان در جنگ گم شد

دیگر مهمات و آذوغه

از طریق امواج رادیویی می رسید

مثلا دیوار دورتادورمان

گونی برنج بود

یکی را در آوردم

خاکش را دَم کردم

{ رادیو گفت : پنجره جدید مبارک }

تفاله های چای را دور ریختم

موهایم را دَم کردم

{ رادیو گفت : کچلی گرفتی مرد }

انگشت اشاره ام را

در خشاب جا زدم

{ رادیو گفت : حالا به هر کسی اشاره کنی می میرد }

بدون شک اگر با این اوضاع

نخ بالای لب هایم را نمی کشیدم

تا آخرین روز دنیا

می خندیدم

و مثل دکمه ای که نخش را کشیده ای

لبخند از دهانم نمی افتاد

{ رادیو گفت : این خنده دار ترین شعر کتاب است }

malafe — Thu, 30 Jul 2009 20:51:18 GMT

مجموعه اول : دالان حاج مختار پلاک ۹ ( نشر هنر رسانه اردیبهشت ۰۲۱ ۸۸۴۰۳۷۵۹)

مجموعه دوم : قزل آلای خال قرمز ( نشر دفتر شعر جوان ۰۲۱۲۲۶۱۷۱۷۹ )

پشت خاکریزی

بین جنگ جهانی دوم و سوم

گیر کرده ام

اگر برگردم

سربازان هیتلر و موسیلینی مرا می کشند

اگر پیشروی کنم

گارد الکترونیکی امریکایی !

مجبورم کنار این خاکریز

دنبال شغلی بگردم

و خانه ای اجاره ای

کنار همین خاکریز

با دختری ازدواج کنم

و چهارده سرباز آهنی معصوم را مهریه اش

ما مشکلاتمان را

در همین منطقه جنگی حل می کنیم

هر بار من از همسرم دلگیر می شوم

بالای خاکریز می روم

شاید تیری مستقیم به قلبم بخورد

هر بار او خسته می شود

روی مین ها لی لی می کند

malafe — Sun, 28 Jun 2009 10:47:18 GMT

شعری از خودم :

سر سربازی را نشانه می روم

نکند شاعر باشد

قلبش را نشانه می روم

نکند عاشق باشد

نه من نمی توانم شعری برای جنگ بگویم

از شاعر به دشمن

یکی از سربازهایتان را بفرستید

این شعر را تمام کند

malafe — Tue, 28 Apr 2009 10:28:18 GMT

شعری از مجموعه قزل آلای خال قرمز :

دیگر هیچ ملوانی

نامه ای از خلیج فارس به خانه نیاورد

و خواهرم بحرین

با تاجی از مروارید

عاشق مردی عرب شد

ماهی ها

دسته دسته با حباب ها خودکشی کردند

موج ها

کِل کشیدند و سر به صخره کوبیدند

حالا خلیج فارس

در همه جای این ساحل نشسته

و به جواب های منفی سازمان ملل فکرمی کند

به اینکه بعد از کشف نفت

خودش را آتش بزند

malafe — Sat, 14 Mar 2009 19:57:18 GMT

پیراهنی کهنه هستم

چقدر برچسب های دوستت دارم

به من زده اند

چقدر وصله های عاشقی

آنقدر که به دست و پای

چوب لباسی می افتم

تا مرا ببرد به تنهایی کُمد

آنجا که خورشید

با دستگیره دَر

طلوع می کند

و با دستگیره دَر

غروب

..............................

malafe — Wed, 28 Jan 2009 11:07:18 GMT

سلام

مدتیست در این فکر هستم که چگونه از برادر بزرگوار و عزیزم جناب میر جعفری

برای نوشتن مقدمه کتاب اولم (دالان حاج مختار پ 9 )تشکر کنم . از آنجایی که

بنده به هیچ عنوان نمی خواستم نام شخصی در مجموعه مطرح شود نام ایشان

نیز در انتهای مقدمه نیامد و به عنوان سخن ناشر عنوان شد .

ام دو کار از خودم

کار اول:

چقدر خوب است

با معشوقه ات به شکار رنگ ها بروی

او بر مادیانی

هم رنگ چشم های تو سوار شود

تو با سگ هایی که عشق را بو می کشند

دنبالش راه بیافتی

صبر کن معشوقه من

رنگی عجیب پشت درخت ها

در حال تکان خوردن است

نه همرنگ بی اعتنایی های توست

نه شبیه التماس های من

قلبش را نشانه بگیر

و مثل تمام رنگهای دیگر

به دیوار ایوان های خالی نقاشی ات

آویزان کن

کم کم سرعت دویدن سگ ها

کند می شود و

نقاشی ات خشک

کار دوم :

کنار مسجدی ایستاده ام

مست ها یکی یکی

مرا در آغوش می گیرند

و تسلیت می گویند

دختران خیابانی

لاک سیاه زده اند

و دسته گل سیاه آورده اند

چقدر زود خوبی ها را چال کردند

چه زود به گوش همه رسید

ایمانم مرده است

به گریه های همه شک داردم

نمی دانم

دستانم بلرزد بهتر است

یا

چشمهایم قرمز شود

malafe — Sun, 30 Nov 2008 15:07:18 GMT

سلام

کار اول:

وقتي مُردم

اسكلتم را رنگ بزنيد و

به آزمايشگاه مدرسه اي هديه كنيد

خودم براي همه توضيح مي دهم :

بچه ها اين جاي خالي قلب است

كه با كوچكترين بي احتياطي

آتش مي گيرد

اين كمر خم شده ايست

كه سال ها سايه اش را كول كرد

و اين پاي قلم شده ايست

كه وقتي شعر مي نوشتم

دَر را كوبيد و

براي هميشه رفت

حالا يك اسكلت روي ويلچر

شب ها

هلال هاي پازل ماه را مي چيند

روزها

با فرمان از جلو نظام

لبخند ها را

پشت شيشه

به صف مي كند

کار دوم:

با كبريتي

معشوقه من به جوش آمد

من دَم كشيدم و

سياه سياه شدم

خداي من استكانت را بردار

چايي براي خودت بريز

و كمي منتظر باش

كه آرامترين لحظات جهان

براي من و معشوقه ام

فاصله خنك شدن چاي

در استكان تو است

malafe — Fri, 03 Oct 2008 12:41:18 GMT

و اما دو کار از خودم

کار اول:

عکس های رادیولوژی نشان دادند

بین تمام مهره های کمرم

به اندازه ی یک کلمه فاصله افتاده

وقتی بار شاعری را

به دوش می کشیدم

از این میز تحریر تا کنار پنجره

راه زیادی نیست

که دکتر ها قدغن کرده اند !

می گویند :

نگاه کردن به خانه شما ضرر دارد !

لعنت به تمام خوشبختی ها

وقتی پدر بزرگ مرحومم

آستین هایش را در قاب عکس بالا زده

تا خون بدهد

لعنت به تمام خوشبختی ها

وقتی دکتری نمی تواند

بغضم را به تو

پیوند بزند

کار دوم :

مرغ عشق های من

امروز روز وفات معشوقه من است !

آرامتر بخوانید

تازه فهمیدم

میوه ها که طعم ندارند

و این دستان معشوقه من بود

که مزه را با گوشواره های گیلاس

تعارف می زد

تازه فهمیدم

زمستان سرما نداشت

و این دستان معشوقه من بود

که سرما را با گلوله برفی

به سوی من پرت می کرد !

مرغ عشق های من

آرامتر بخوانید

امروز روز وفات معشوقه ایست

که خودش را از یک لبخند بی حد و مرز

پرت کرد لای هرج و مرج آدم ها

حالا سرمای زمستان مشکی پوشیده

و درخت های میوه

جشن پیوند و قامه زدن را

به آینده موکول کرده اند !

malafe — Sat, 30 Aug 2008 19:17:18 GMT

سلام

کار اول :

باران می بارد

سیل می زند و

تمام دیوانه های شهر را با خودش می برد

جز من

که به شاخه ای معصوم گیر کرده ام

رنگ عوض می کنم

گل می دهم

و هیچ وقت نمی فهمم

گنجشک ها محرمند یا نامحرم

کاش سیل مرا با دیوانه ها برده بود

دیوانه هایی که غرق شدند

در مناطقی خوشحال

..........................................................................................

کار دوم:

کوچکتر که بودم

فکر می کردم مرگ

با خشاب های تفنگم تمام می شود

اما نشد !

با فرمان حمله بعدی

تفنگ ها راه افتادند

عزرائیل ها رژه رفتند

و بخشی از کودکی ام

اسیر شد !

بزرگ تر که شدم

مرگ در ناخداگاهم پیشروی کرده بود

و به دردهای توی سرم

شلیک می کرد !